خسرو
ايري گاري در تحليل نشانه ها و ساخت هاي جنسي از تحليلي فزيولوژيک و ذات گرايانه استفاده ميکند،اما اين تحليل معناي قدرتمند سياسي و اجتماعي نشانه ها را درک کرده نمي تواند.از ساختارگرايي کاري بيش از اين ساخته نيست.در آغاز وقتي از ويراني تخيل جنسي در شرايط کنترول،نظارت و تنبيه جنسي حرف زده شد،در اين وضعيت امکان تولد نظم،ساختار هاي دانايي و نظام از نشانه ها و معنا ها نيز موجود است.ايري گاري به خوبي به ارزش نشانه ها توجه کرده و نسبت به آن حساسيت نشان داده است،اما ايري گاري انواع روايت هاي محلي از معنا و شيوه ي ساخت و ديرينه شناسي نشانه ها را نمي توانسته ست در نظر بگيرد.در روايت ايري گاري اين نشانه ها در وضعيت باز و بدون مداخله ي سياسي و مذهبي عمل مي نمايند و در روايت ديگر که من از آن سخن ميزنم،اين نشانه ها در بستر "محروميت عيش و لذت جنسي" زيست پذيري شان را ممکن مي سازند.تفاوت ميان اين دو به لحاظ"روايت" و "تبارشناسي"بسيار زياد است.انکشاف و تنوع در سکس يک پديده مدرن است تا پيش مدرن. زيرا در اين وضعيت،اين تنوع امکان اجتماعي شدن را پيدا ميکند و تنها در انحصار نخبگان،اشراف و يا شهر نشينان نمي باشد. پوپوليسم سکس، شرايط تجربه و باز انديشي را براي همگان فراهم مي سازد. در وضعيت ويراني تخيل جنسي، نشانه ها به مثابه ي پديده هاي طبيعي و داراي حرمت مذهبي شکل و معنا پيدا ميکنند. اگر در اين گونه سکس،"دخول" و" انزال يک سويه مردانه" امر طبيعي به نظر ميرسد،به همان اندازه اعتراض به اين رابطه،نوعي حرمت و صميمت خانواده گي را نيز زير سوال ميبرد.حرف زدن در باره ي تمايلات جنسي زنانه،نشانه ي انحراف اخلاقي يا حتا گرايش به سوي خصلت روسپي گري قلمداد مي شود. تمام ساخت ها و کردار هاي جنسي داري ظرفيت بالاي از خشونت است که زن را وادار به تابعيت مي سازد."دخول مقعدي"، رابطه ي جنسي بدون معاشقه و ارضا نشدن زن به دليل انزال زودهنگام مرد و تکنيک هاي ناکارامد جنسي، از روي خشنودي و خواست زن صورت نمي گيرد،پيامد امکان مقاومت،خشونت و "دخول به زور" که از آن بايستي زير نام تجاوز جنسي ياد کرد،مي باشد. در اين صورت ايري گاري در روايت از اين دست به چه صورت از"امکان مقاومت" ياد کرده مي تواند.آگاهي زنانه از گفتمان سکشواليته، براي دوره ي زيادي باعث رنج و آزار است.آن مقاومت در اين آگاهي وجود دارد،اما يک امر انتزاعيي بيش نيست.نشانه ها،ساخت ها و کردار هاي جنسي بخشي از فرآيند عرفي شدن گفتمان ها و ساخت ها است که انتقاد از آن حوزه ي علايق نينديشده ي اجتماعي را به خطر مي اندازد. در تمام حوزه ها، نشانه ها و ساخت ها، تنهاکارکرد ساختاري ندارند،عملکرد سياسي و اجتماعي را نيز در بر ميگيرند."قضيب" تنها نه به معناي "ارضاي جنسي" و "افزايش نسل" که "نشانه ي هويتي" و هژموني مردانه نيز به حساب ميايد. دانش نشانه شناسيک ما را کمک مي نمايد تا اين نشانه ها را نه در بستر واحد،که در موقعيت ها ووضعيت هاي گوناگون درک نماييم.حوزه ي کارکرد معناي اين نشانه ها از حوزه ي فزيولوژي فراتر رفته و به ساحت روان و هويت زنانه نيز کشانده مي شود.چالش بزرگي که براي ايري گاري موجود است اين است که تحليلي"قضيبي-مهبلي" در يک فضاي خالي و براي يک مخاطب مجازيارائه ميگردد. آرمان ايري گاري رهايي زن از بازار مبادله ي جنسي مردان است،اما مخاطب مجازي متناسب با اراده و آرمان راديکال ايري گاري نمي باشد. ايري گاري نمي تواند اين را در نظر بگيرد که روان زنانه،بازتابي از يک هويت انتسابي است.بار ها از هويت انتسابي حرف زده شد،معناي اين هويت انتسابي نزديک به مفهوم"جغرافياي تخيلي" ادوارد سعيد در کتاب شرق شناسي است.(22)اين هويت انتسابي فرآيند از "ابژه سازي" را در بر ميگيرد که به واسطه توليد انواع حقيقت هاي قدرتمدار،ساخته مي شود. رابطه ي سوژه با اين هويت انتسابي يک رابطه ي دوگانه ولي ناساز است. از يک سو اين هويت باعث رنج وملامت است،از سوي ديگر اين هويت به گفته ي بودريار هم چنان يک حاد-واقعيت به شمار ميرود.واقعيتي که نيست،اماايده ي سوبژکتيويته چنان نيرومند است که وانموده را به واقعيت تبديل مي نمايد.
نشانه ها و ساخت هاي جنسي بخشي از يک هويت انتسابي زنانه است که سوژه ي زن را در برزخ انکار و پذيرش قرار ميدهد.بسيار انتزاعي خواهد بود که بدون تبارشناسي اين هويت انتسابي و شرايط امکان جا به جايي در اين هويت، مفهوم مقاومت را مطرح نمايم