برای من جای افتخار است که از جانب مرکز تعلیمی زنان افغان و کمیته مشارکت سیاسی زنان  جایزه ی دفاع از حقوقانسانی  زنانرا به دست می آورم. من به سازمان ی تعلق دارم که آرمان آن، ساختن جامعه ای بر مبنای ارزش های حقوق بشر و فارغ از تبعیض و خشونت علیه زنان است.

 ما برای قدرتمند ساختن جامعه ی مدنی کثرت گرای کار می کنیم که بنیاد آن را دموکراسی، عدالت و تساوی جنسیتی می سازد. ما از تجارب دردناک گذشته ی خود آموخته ایم که جامعه ی مدنی نیرومند و با تحرک، ضمانت مطمئن برای  رسیدن به اهداف و حفظ دستاورد های حقوق بشری ما است.

این جایزه، نشانه ی قدردانی فعالیت های فعالین حقوق زن در افغانستان است که با وجود دشواری ها و سختی ها به مقاومت خود ادامه داده اند، و حتا در زمان طالبان نیز، برای بهبود حقوق زنان از تلاش دست نکشیدند، و اکنون نیز این تلاش ها ادامه دارد.

به لحاظ تاریخی، زنان همیشه دچار نابرابری اجتماعی و موقعیت فرودست نسبت به مردان بوده اند، که این وضعیت ناشی از نظام خانواده گی فوق العاده سفت و سخت پدرسالار و ساختار های خیشاوندی در اقغانستان   بوده است. خودکامگی نظام خانواده گی پدرسالار و سوء تفسیر از مذهب، به اضافه ی سیاسی شدن دین، هر چه بیشتر زمینه ی محدودیت حقوق زنان را فراهم کرده است. از این رو، ما راه درازی بخاطر نهادینه ساختن ارزش های حقوق بشری در افغانستان در پیش داریم. یک چنین دستآوردی، نیاز به برنامه ریزی استراتژیک و راهکارهای دقیق همراه با تعهد پایدار و انرژی پایان ناپذیر و اراده ی قوی بخاطر پایان بخشیدن به مشکلات چون ازدواج قبل ازوقت، ازدواج اجباری دارد، هم چنان برخورداری از حق طلاق، سرپرستی از کودک، حق میراث، ممانعت از خشونت خانواده گی، داشتن فعالیت، آزادی بیان و اجتماعات. ولی مهمتر از همه، باید زنان به عدالت دسترسی داشته باشند.

 با وجود مشکلات بزرگ، ما فعالین زن و جامعه ی مدنی افغانستان، به دستاورد های ملموس در راستای ساختن یک جامعه ی دموکراتیک دست یافته ایم. ما برای اشتراک زنان در روند های قانونی و حق نماینده گی در پارلمان افغانستان لابی های فراوان کرده ایم. ما هم چنان، کارزار های ملی بخاطر تساوی جنسیتی در نظام عدلی افغانستان به راه انداختیم، برای ورود زنان در بدنه تصمیم گیری دادگاه عالی یا ستره محکمه افغانستان دادخواهی کردیم، که این دادخواهی شامل اصلاحات در قوانین تبعیض علیه زنان نیز می باشد. ما هم چنان کمپاینی را برای تطبیق عدالت انتقالی، با توجه ویژه به نقض حقوق زنان در زمان جنگ، به راه انداختیم.

با تمام تلاش های که فعالین حقوق زن انجام داده اند، هنوز مشکلاتی باقی است:

1.      کاهش تعداد وزیران زن در آخرین تغییرات کابینه از سه به یک؛

2.      نپذیرفتن قضات زن در شورای عالی قضایی ستره محکمه افغانستان؛

3.      اخراج ملالی جویا، نماینده رک گوی از پارلمان در می 2007 ؛

4.      قتل سه زن ژورنالیست، در شش ماه گذشته، توسط گروه های مسلح نا شناس بخاطر فعالیت های سیاسی شان؛

5.      سنگسارآمنه 27 ساله، به جرم زنای محصنه در غیبت 6 ساله ی شوهرش، بدون طی مراحل قانونی در سال2005 ؛

6.      حمله تروریستی به جان صفیه عمه جان رییس ریاست امور زنان در قندهار و هم چنان کشته شدن سه کارمند کمک رسانی زن در شمال افغانستان؛

7.      نقض حقوق زنان در اشکال مختلف که در غرب افغانستان منجر به افزایش خود سوزی ها در میان زنان گردیده است.

ما هشدار می دهیم که طالبان تنها یک جنبش ضد زنان و دموکراسی نبوده اند، بلکه مهمتر از آن، اندیشه طالبانی، در پروسه های سیاسی افغانستان برای خود جای باز کرده است. طالبانیسم یک خطر بزرگ برای دموکراسی شکننده و دستاورد های جدید ما در راستای حقوق زنان است.

ما از شما دعوت می کنیم تا با حمایت های تان از فعالین حقوق زن، یکجا مانع از برگشت افغانستان به عصر و اندیشه ی طالبان شویم. ما همیشه شاهد بودیم که این گونه تفکرات و جنبش ها چه بهای سنگینی را بر انسانیت تحمیل کرده است. مبارزه با اندیشه ی طالبانی، تنها نبرد زنان افغان بخاطر حقوق انسانی شان نیست، بلکه، وظیفه کسانی نیز است که متعهد به جهانی می باشند که در آن به حقوق بشر احترام گذاشته می شود.

من این جایزه را از جانب هزاران زن و گروه فعال و مبارزی می پذیرم که شاید نام شان در صفحات تاریخ ذکر نگردد، اما، دستاورد ها و فعالیت آنان،  نسل های آینده درک و لمس  خواهد گرد.

من این جایزه ی با افتخار از طرف میلیون ها زن و کودک آواره، گرسنه، بدون سر پناه و آسیب دیده ی افغان می پذیرم. وعده می کنم که کار خود را تا زمانی ادامه می دهم که حقوق بشر و به ویژه حقوق زنان، بدون کدام اما و اگر مورد قبول واقع شود. این تلاش تا آن دم ادامه خواهد یافت که دیگر زنان سنگسار نگردند، به قتل نرسند، و بخاطر درخواست حقوق خود که قرن ها نادیده انگاشته شده است مطرود نگردند    .

 سپاسگذاری

 پیش از آن که سخنرانی ام را تمام کنم، می خواهم سپاسگذاری و شکران خود را از مردمی ابراز بدارم که در جریان کار و فعالیت مرا حمایت کردند. تقدیر و تشکری می کنم از تمام فعالین و سازمان های حقوق زن در افغانستان، به ویژه از کمیته مشارکت سیاسی زنان، زنان پارلمان افغانستان، کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان و دانشوران  همکار.

سپاسگذاری خود را از نهاد ها و شبکه های بین المللی حقوق زنان و حقوق بشر، به ویژه سازمان جهانی (Womankind) که اجازه ی دست یابی به منابع و مشورت های خود را دادند و "شبکه ی جهانی همبستگی زنان زیر قانون اسلام"، ابراز بدارم؛ سپاسگذاری بخاطر حمایت ها و همبستگی های بی دریغ شان.

 بار دیگر می خواهم امتنان و تشکری خود را از مادرم پروین بخشی ابراز بدارم که بخاطر تحصیلات من از هیچ فداکاری دریغ نکرده است و به من همیشه اعتماد به نفس را آموخته است. همچنان، باید از پدرم  داکتر حنیف تشکری کنم، بخاطر حمایت هایش ازمن تا بتوانم با نظم پدرسالار جامعه مبارزه کنم.

 از همکاران و مشوقان خود داکتر سپنتا، قسیم اخگر و خالد خسرو بخاطر همراهی، همکاری و حمایت اخلاقی شان تشکری می کنم. آنها همیشه نظرات خود را ابراز داشته اند و حتا گاه شیوه و نظریات من را نقد کرده اند.

تشکری می کنم از(Womankind) که هیچ گاه در حمایت های خواهرانه ی شان رااز فعالیت ها و کارزار های حقوقی من دریغ نکردند.

در نهایت، ابراز سپاس از(International Service) که مرا مفتخر به این جایزه ساخت، به کار و فعالیت هایم ارج گذاشت، و با تشویق خود باعث شد که تلاش های خود را برای مقاومت علیه بی عدالتی ها در افغانستان ادامه بدهم.