خسرو

تا اين جا به تبار شناسي سوژهدر درون دستگاه هاي ممنوعيت،نظارت و تنبيه پرداخته شد؛ هم چنان به فرآيند تخريب و بازسازي تخيل جنسي و امکان گسترده ي مقاومت و نمايش سکشواليته در حوزه ي عمومي و خصوصي. چيزي که زياد به آن پرداخته نشد،موقعيت فرودست زنان در نظام سکس مردسالار و وضعيت تخيل جنسي زنانه در اين موقعيت است.با تحليل و تبارشناسي سوبژکتيويته ي زن به لحاظ جنسيتي در اين وضعيت فرودست،روشن مي شود که زنانگي سکس را نه چون ميل آزادانه ي دست يابي به لذت مي شناسد ونه اصولا اميال جنسي به دليل سرکوب مضاعف- فشار اخلاق و زور مردسالاري- چيزي بيشتر از يک" اضطراب" است.استحاله ي اميال به امر والا که نشانه ي پيروزي قدرتمند اخلاق متعارف است، سوبژکتيويته ي زن را متقاعد مي سازد که سکس را در بستر عاطفه، از عيش و وسوسه و کامگاري به صميميت عاشقانه تبديل نمايد. براي همين بايد تفاوتي ميان خواست زنانه و مردانه از سکس موجود باشد.اگر در چشم انداز سوبژکتيويته ي مرد،سکس يک خواست غريزي در بساط عيش و کامگاري رمانتيک هست،زن اين سکس را گونه ي ديگري از شرارت مردانه به حساب مياورد که به دليلي جسارت و گستاخي نهفته در آن بخش از شکوه و اقتدار مرد نيز به حساب ميايد.البته اين احساس باعث نمي شود که سکس حس خنثاي زنانه باشد،بلکه کردار گفتماني زنانه، احساس غريزي را در موقعيت پائين تر از احساس عاشقانه و حتا صميميت عاطفي قرار ميدهد. از سوي ديگر اين کردار گفتماني باعث مي شود که سکشواليته بستر عيش و عشرت مردانه به حساب آمده و زن به دليل فرودست شمردن اين ساحت، با خرام و عشوه دامن کشان از کنار آن بگذرد.پس در اين وضعيت اين گفتمان سوبژکتيو مردانه است که موقعيت سوبژکتيويته ي زن را درساحت عيش و سکس و لذت تعيين ميکند. به راستي مردانگي اين اندام هاي وسوسه انگيز جنسي و بدن پر آشوب زنانه را به چه صورتي درک ميکند،چه جايگاهي براي آن قايل است و چه تصويري از آن مي سازد