دو روز از پاشيدن تيزاب به چهر‌ه‌ي دختران مكتب در قندهار نمي‌گذرد كه حامد كرزي، رييس جمهور بي خرد افغانستان اعلام مي‌كند:

"آنچه مربوط به ملا عمر و همراهان او می شود، اگر از آنان بشنوم که می‌خواهند به افغانستان بیایند و می خواهند برای صلح و اینکه کودکان افغانستان دیگر کشته نشوند، مذاکره کنند، من به عنوان رئیس جمهور افغانستان در زمینه حفاظت از آنان از هیچ کاری دریغ نخواهم کرد."

در سياست، بازي با كلمات شايد بتواند براي مدتي اندك ماهيت يك حركت را بپوشاند و توجيه كند، اما نمي‌تواند حقيقت را بپوشاند. رييس جمهور از كدام طالبان گپ مي‌زند... ملا عمر و همراهاني كه گويا در افغانستان نيستند؟

روزهاي اول به قدرت رسيدن (2003)، رييس جمهور طالبان را به دو گروه ميانه‌رو و تندرو تقسيم بندي كرد تا راه را به روي حضور طالبان در كابينه و دولت باز كند. بعدها در رسانه‌ها نام طالبان جاي خود را به "شورشي"، "مخالفان دولت" و "افراد ناشناس مسلح" داد، تا ديگر انگشت اتهام به سوي ملاعمر، ملا داد الله و بسيار كسان ديگر كه رگ و ريشه‌يي به دولت دوانده بودند، گرفته نشود.

حالا، مدت‌هاست كه طرح مصالحه با طالبان به طور رسمي بيان مي‌شود. هرچند پيش از اين نيز، صبغت الله مجددي با طرح "مصالحه ملي" هزاران طالب را از زندان‌هاي افغانستان و گوانتانامو آزاد كرد و با پول و بوسه به صف طالبان گسيل داشت. اما اين بار گفتگوي سياسي بر دور ميز است، به اين معنا كه بايد بخشي از قدرت به طالبان واگذار شود، مثلا چند وزارتخانه به كساني كه هفت سال پيش مردم فقير و گرسنه‌ي افغانستان را به دار مي‌كشيدند و قتل عام مي‌كردند!

بارها كرزي با جو سازي‌هاي مختلف تلاش كرد تا به گونه‌يي اين عناصر آشوبگر و جنايتكار را در كنار خود حفظ كند؛ اما اكنون طالبان از موضع قدرت دست رد به سينه‌ي رييس جمهور مقتدر افغانستان مي‌زنند و پيش شرط تعيين مي‌كنند. حالا مار زخم خورده‌ تبديل به اژدهايي شده است كه در يك سو بودجه‌ي چند ميليارد دالري مواد مخدر را دارد، و در سوي ديگر مهره‌هاي وفادار نكتايي زده در كابينه و پارلمان.

رييس جمهور خائن است اگر با طالبان مذاكره كند. و هر كس ديگري كه از اين طرح دفاع كند نيز پيش مردم و كودكاني كه مكتب‌شان در مي‌گيرد و يا به چهره‌شان تيزاب پاشيده مي‌شود، گناهكارند. چه كسي حق دارد به جاي اين مردم تصميم بگيرد؟ كرزي، فاروق وردك، بوش، ناتو؟...

پيشنهاد دولت براي مذاكره با طالبان، در گام اول نشان دهنده ضعف و ناتواني دولت و قواي بين المللي با طالبان مي‌باشد. اظهارات مقامات بريتانيايي تنها استوار بر منافع اين كشور در منطقه مي‌باشد و هيچ نشانه‌ي حمايت از مردم افغانستان در آن ديده نمي‌شود.

به هرحال، طالبان چه به كابينه بيايند، چه در مزارع خشخاش موضع بگيرند، آشوب و جنايت به پايان نمي‌رسد. و تنها گزينه‌ي ممكن با كساني كه به هيچ ارزشي، نه دين، نه انسانيت و نه افغانستان باورمندند، نابودي است. به گفته‌ي گذشتگان خردمند اين مرز و بوم:‌ "توبه‌ي گرگ مرگ است".

16 نوامبر 2008